Vanmiddag ging mijn partner even naar de supermarkt voor een kleine boodschap. Ik ging even met haar mee. Dan kon ik meteen dat lege krat bier meenemen wat zo verschrikkelijk in de weg staat in de schuur. Hup, mijn fiets uit de schuur, het krat op mijn stuur en lekker even fietsen naar de winkel. Bij het afrekenen stop ik de spullen in een tas die ik nonchalant over mijn schouder gooi. Met een hand in mijn broekzak sta ik ontspannen te wachten tot mijn partner klaar is met afrekenen. Buissness as usual op een lome zondagmiddag.

Ik vertelde haar vanavond dat het misschien wel de laatste keer was dat ik met een krat bier heb gefietst. Ik vertelde haar dat ik misschien wel nooit meer nonchalant met mijn hand in mijn broekzak op haar zal wachten totdat ze heeft afgerekend.

We huilden samen. Het volledige besef dat haar man weggaat drong in volle hevigheid tot ons door. En opeens was ze even bang. Wie moet haar nu beschermen als het nodig is? Kunnen we ooit nog wel hand in hand over straat? En waar kunnen we met een gerust gevoel  op vakantie?

Over twee weken ga ik ‘om’. Vanaf dat moment zal ik Sandra heten (met excuses aan iedereen die me zo liefdevol met die andere namen heeft aangesproken). Dan zal ik opnieuw beginnen te leven want dan zal alles anders zijn. Voor mij, mijn partner en ons kind.

 

Advertenties