Soms zijn er van die plekken waar je niemand verwacht en waar het dan opeens heel druk is. Maandag had ik dat. De juwelier was net open, maandagmiddag 13.00 uur. Minstens 10 klanten waren er. En wij drie sloten netjes aan. Mijn partner, mijn zoon en ik als vrouw. Het was de dag waarop we voor het eerst met ons drieen op pad waren en hoewel mijn zoon het allemaal niets kon schelen, zo zei hij, vonden mijn partner en ik het toch bijzonder. Onze zoon mocht later een cadeautje uizoeken bij de speelgoedwinkel maar eerst was ik aan de beurt. Gaatjes schieten. Mijn zoon en ik hadden vooraf lol gehad en ons afgevraagd vanaf welke afstand er op mijn oren gemikt zou worden en hij wilde het allemaal meemaken. Ik merkte dat ik ook als vrouw kon voordringen en ik kon alvast stekertjes uitzoeken. Toen was ik eindelijk aan de beurt. Een te laag krukje werd in de winkel voor me neergezet en met mijn knieen bijna tegen mijn kin en mijn zoon hangend over mijn schouder werden de schoten gelost. Twee keer raak. De hele winkel heeft kunnen meegenieten van het schouwspel en het was voor mij weer een goede les dat het leven buiten, als vrouw, weinig verschilt van hoe ik het gewend ben. Niemand zei iets of liet iets merken. Van de spannende knoop in mijn buik liet ik op mijn beurt weer niets merken. Gewoon lekker spontaan.

Op naar de speelgoedwinkel. Meestal maak ik wat lol met mijn zoon in zo’n winkelcentrum. Stoepje op, stoepje af. Een keer extra met de roltrap. Dat soort dingen. Dit keer deed ik dat niet. Ik was een vrouw. Het maakte me wat verdrietig en besefte tegelijkertijd dat dat wel weer terug komt. Eerst nog wennen aan het nieuwe leven. Bart Smit heeft twee etages. Op de trap naar boven voelde ik opeens een tik op mijn voorhoofd. Een piepschuimen luchtraket was geland op mijn voorhoofd en ik hoorde gelach boven me. Een meisje met vader keken me giegelend aan. “Hoi A”, zei mijn zoon tegen haar. Het meisje zit bij hem in de klas. Ik glimlachte wat mee toen A me plechtig vertelde dat de raket echt helemaal per ongeluk toevallig op mijn hoofd terecht gekomen was. Ik liep door, op weg naar de playmobil. Dit klopte niet, voelde ik en ik draaide me resoluut om. Ik moest contact maken met de vader die ik nooit eerder had gezien. “Dus jij bent de vader van A”, flap ik er uit. “Ja, zei hij, we zijn hier om even wat uit te zoeken”. Stilte. “Ok”, zei ik. “Nou, tot ziens”. Het was er uit voor dat ik het zelf door had. Mijn binnenste schreeuwde: “ik moet wegwezen en snel ook” en als een verlegen schoolmeisje draaide ik me weg van de man tegenover me.

En zo zet ik stappen. Gewoon maar doen en ervaringen opdoen. Dealen waarmee het leven me verrast. Mijn partner vond later dat we vooral bezig waren ‘gewoon lekker normaal’ doen en ze had gelijk. Zo zal het er voor de buitenwereld hebben uitgezien. Maar het was voor ons de eerste keer als gezin naar buiten. Twee vrouwen en een kind. En één van die vrouwen had grote handen en een zware stem. En dat kind noemde die vrouw papa want Sandra, zoals hij zich had voorgenomen, kwam nog niet in zijn gedachten op.