Tags

, , , , , ,

En het doet wel pijn hoor. Maar nu heb ik het gevoel alsof ik geen andere keuze heb. Nog voordat ik een been uit bed heb gestoken ben ik al moe. Echt. Als ik een halve dag niets doe en dan weg wil gaan zie ik er als een berg tegenop. Moe zo moe zo moe zo moe zo moe. Zo kan het niet langer. Ik wil de deur uit. Mijn gemoed is goed. En dus stop ik met de Androcur. De prijs is me te hoog aan het worden. En natuurlijk heb ik eerst alle mogelijke oorzaken bedacht. Verwerking van zeer heftige tijden. Overspannenheid. Een zeurend griepje. Oud zeer van vroeger. Van alles. Maar niets zorgt er voor dat ik me fitter ga voelen. Dan maar de Androcur de deur uit. Ik wil een toffe vader zijn en een fijne partner, om maar eens wat te noemen, en niet een zombie zoals het nu is. En helpt dat niet, nou ja, dat zie ik dan wel weer maar ik verwacht er van op te knappen.

De prijs die ik betaal is dat ik minder mooi zal zijn. Hoekiger, mannelijker. Mijn heerlijke vrouwengeest zal meer naar de achtergrond verdwijnen. En toen ik vanmiddag huilde, brulde, om dit tijdelijke verlies van eigenheid voelde ik me weer even als toen. Snel omkleden nadat ik even mezelf was geweest. Gauw weer in de kast met dat knijpende gevoel van zelfkastijding. Maar zo erg is het gelukkig niet. Ik gebruik mijn pleisters nog en het is maar voor een half jaar.
Een goede keuze is er geloof ik niet. Of ik doe mezelf hormonaal ontzettend tekort of ik ben zo moe dat het gewoon niet leuk meer is.
Wordt vervolgd.

Advertenties