Voor mij is er een nieuwe periode lesgeven aangebroken. Nieuw studenten, nieuwe gezichten en ik vertel mijn oude verhaal. Studenten waarderen mijn openheid enorm, zo blijkt, en het gemak waarmee ze me de meest intieme vragen stellen doet me stiekem wel goed. “Vind u het erg als ik soms meneer zeg?”, vraagt een meisje. “Ik ben bang dat ik me anders vergis”. Au! Die doet pijn. Ik ben al zoveel vrouw dat woorden als ‘meneer’ en ‘hij’ vreemde bezoekers zijn geworden waar ik me al lang niet meer mee identificeer. Ik ben een moment oprecht verbaasd. “Maar ik ben toch geen meneer?” gaat er door me heen maar ik zwijg verder.
Voor het eerst vind ik het niet meer leuk om het over mezelf te hebben ondanks de complimenten en lofuitingen. Ik vind het niet meer leuk omdat het over mijn ‘trans’ zijn gaat. Ik voel me geen trans meer. Ik ben een vrouw. Anders zijn, bijzonder zijn, het zware pad, de transitie. Het verdwijnt allemaal naar de achtergrond. Het is hoogste tijd voor mijn vagina.