Ik weet eigenlijk niet hoe het kwam. Of eigenlijk jawel, het kwam door dat nummer van vroeger dat ik op had gezet terwijl ik stond te koken. En voor ik het wist stroomden de tranen over mijn wangen en brulde ik het uit. Ik was was weer daar en toen en o wat had alles anders geweest als ik toen wat bijdehanter was geweest en beter naar mezelf had geluisterd. Wat minder bang was geweest. Gebeurtenissen uit die tijd flitsen door mijn gedachten en ach had ik maar andere keuzes gemaakt. Ik huil en brul en tranen druppelen op de uien die ik stug blijf doorsnijden. Ik draai nog meer muziek uit die tijd, melk mijn emoties volledig uit. Uien, paprika’s en prei lang. Totdat alles is gesneden. En dan kan ik zuchten, mijn snotneus ophalen en beseffen dat het niets had uitgemaakt. Het enige dat echt geholpen zou hebben zou zijn wanneer ik in het goede lichaam geboren was. En dat…nou ja, dat is voor nu een traan teveel.
Ik ben blij met wat er nu is en trots met hoe ik alles heb aangepakt. Ondanks alles. Ondanks alles.