Ooit had ik zo’n stereotoren. Met van die grote speakers die met een kabel aan de versterker vastzaten. Heel vroeger ging ik wel eens naar zo’n geluidsspeciaalzaak toe waarin achter in de winkel een aparte ruimte was ingericht om speakers te luisteren. Gewoon omdat het zo leuk was om te doen en om te genieten van goede kwaliteit muziek. Watertandend zat ik dan vol ontzag precies in het midden tussen de twee speakers voor een optimaal stereo effect te genieten van het sublieme geluid. De soort muziek maakte eigenlijk niet uit want de kwaliteit overtrof gewoon alles. 

En toen kwamen de computers. Een kwartier wachten en je had zomaar een nummer van het internet op je computer staan. Ongelofelijk. De mobiele telefoons kwamen er bij. Wifi . En met wifi kwamen die handige draadloze boxjes. Overal muziek. Wat en waar je maar wilde en mijn stereo verdween van de woonkamer naar de zolder en uiteindelijk naar het grof vuil. Bedankt voor de bewezen diensten en zoveel jaar luisterplezier.

De onvrede borrelde al een tijdje en een paar weken geleden was ik het opeens zat. Geen ipad gereutel meer. Niet net doen alsof de kleine en o zo handige boxjes een bevredigende kwaliteit hebben. Nee. Hoog tijd voor het echte werk. Ik heb mijn zoon van 13 uitgelegd dat de speakers groot en vol moeten zijn. Dat het geluid je in extase moet kunnen brengen. Je van je stoel moet kunnen blazen en doen huilen van genot. En daar zaten we dan een paar dagen later samen te luisteren in de speciaalzaak (ja, hij bestaat nog) precies in het midden met aan weerszijden van ons een rij speakers. Dit is opvoeden, dacht ik gelukzalig. Hier gaat het allemaal om. Een apple tv kastje om spotify te streamen en klaar. Ik ben gereed voor de 21e eeuw. 

  
Vandaag heb ik voor het eerst sinds mijn operatie vrij en zonder belemmeringen gedanst tot het zweet me over de rug liep. Precies in het midden uiteraard, voor het beste stereogeluid. Wat een feest dat het allemaal weer kan.

Advertenties