“Het is gewoon niet zo verstandig”, hoor ik mezelf zeggen. “Waarom zou ik mezelf forceren als het niet echt nodig is?” Ik praat meer tegen mezelf dan tegen mijn partner. “Ik heb me gewoon niet gerealiseerd dat het zo druk zou worden maar gisterenavond, toen die man er over vertelde op tv drong het opeens tot me door. Ik heb er van wakker gelegen vannacht”. “Ik ook”, reageert mijn partner liefdevol. Ik begin onbedaarlijk te huilen. Diepe halen vol verdriet en tranen braken naar buiten. Zo verdrietig en teleurgesteld ben ik. Ik had me zo verheugd op een dagje Sail Amsterdam. Ik had zo’n zin om een dag met vrouw en kind bij vrienden langs te gaan. Die vrienden wonen aan het Ij, zesde etage en spectaculair uitzicht op de botenparade van vandaag. Mijn tranen biggelen onstopbaar, mijn lichaam schokt en ik begraaf mijn hoofd in mijn handen. Ik ben zo toe aan normaal. Ik wil zo graag weer normaal leven. Normale leuke dingen doen. Normaal bij vrienden langs en normaal een dagje uit op een gewone vakantiedag. Zo ontzettend graag na alle toestanden van de afgelopen jaren. Zo ontzettend graag wil ik mijn steentje weer bijdragen aan een gewoon gezinsleven en genieten van de dingen van alledag.

Maar het is gewoon niet zo verstandig. Ik ben nog herstellende. Me vrijwillig begeven tussen een half miljoen andere bezoekers is gewoon niet zo handig. Na een inspannende dag heb ik nog pijn ‘daar beneden’. Waarschijnlijk staan in een wobbelende trein. Waarschijnlijk staan in een overvolle bus. Als die bus al rijdt. Anders is het een half uur lopen/schuifelen richting vrienden. En op de terugweg op zeker een overvol centraal station en een bomvolle trein. Het is gewoon niet zo slim om te gaan dat kan ik me wel bedenken. Volgende week ga ik weer helemaal aan het werk en waarom mezelf nu forceren? Het beter worden gaat zo goed en dat moet nog even op één blijven staan.  Maar mijn hart schreeuwt ja uit volle borst. Wat een teleurstelling zeg.

Terwijl de tranen nog steeds uit mijn ogen druppelen verwijder ik de Sail-app. Verspilde voorpret. “Pappa, ik zal foto’s voor je maken dan kunnen we die kijken als ik weer terugben”, zegt mijn zoon. Ik slik mijn tranen weg. “Dat lijkt me fijn”, zeg ik en ik geef hem een aai over zijn bol.

  
To Sail, not to Sail.

Advertenties