Werkelijk, ik had gehoopt niet aan dit circus te hoeven meedoen maar sinds vandaag weet ik dat dat er geen ontkomen aan is. De afvalrace. “Je bent aangekomen!” Plompverloren legt mijn collega haar opmerking tussen ons in. “Maar het staat je goed hoor, wat ronder”, verzacht ze het geheel een beetje. 

“Zie je wel”, zegt een andere collega, als het aankomprobleem alweer ter sprake komt. “Zie je wel dat wij vrouwen er niets aan kunnen doen. Nu merk je het zelf, toch?” Ze kijkt me vragend aan. Ik zie de opluchting in haar ogen. Alsof ze zich haar hele leven heeft moeten verantwoorden en nu eindelijk de bevestiging krijgt dat ze geen kakakterloze vreetzak is maar gewoon een vrouw met oestrogenen. “We eten niets bijzonders en toch worden we zwaarder en dikker. Oneerlijk is het”, zegt ze daadkrachtig.

Vandaag heb ik geleerd over hormonen en overgewicht. Dat ik ben aangekomen doet mijn collega’s goed. Niet voor mij persoonlijk maar voor de erkenning die ik ze als voormalig man en slanke den kan geven. De opluchting dat ik nu kan meevoelen met het hormoongewichtsdrama voelde ik van alle kanten vandaag.  ‘Zie je wel. Wij zijn heus niet gek’, lijken ze te willen zeggen. En wat ik dan echt niet begrijp is waarom er zo weinig begrip is voor dit onderwerp. Waarom slank de norm is en waarom de meeste vrouwen zo verschrikkelijk hun best doen om aan dit schoonheidsideaal te voldoen. Bah, gewoon jezelf zijn lijkt niet goed genoeg. En het allerergste van dit alles is dat ook ik de schaamte voor mijn volslankheid lijk te voelen. Of, zoals een vrouw zei toen ik schuldbewust naar mijn buikje keek: “zo nu hoor je er echt bij. Ook dit is vrouw zijn”.

Advertenties