Ik wil, ik wil, ik wil. Stamvoetend marcheren al die wensen en willens door mijn hoofd. Ik wil een andere baan. Ik wil niet meer altijd hoeven werken zoals dat gaat in het onderwijs. In het weekend en in de vakanties. Ik wil gewoon voor de klas staan, want dat is superleuk. Ik wil niet altijd maar hoeven praten over verandering en over anders en beter en sneller en efficiënter. Ik wil dansen, genieten van de zon die opkomt. In Australië. Ik wil goede gesprekken over de zin van het leven en het doel van het bestaan. Ik wil vrijen en vrij zijn en genieten van de mensen om me heen. Ik wil gevraagd worden voor feestjes en gezien en gehoord. 

Ik wil gewoon een beetje lol maken in 2016.

De laatste weken is me doorgedrongen dat ik nooit echt helemaal vrouw zal worden. Dat ik de achterstand nooit helemaal zal inlopen. Dat ik ook echt niet meer bij de mannen hoor. Dat ik anders ben en zal blijven en dat dat prima is. Het is eindelijk duidelijk en het is goed zo. Ben altijd al anders geweest. 

Ik heb heel hard gewerkt aan mezelf. Ik heb op eieren gelopen. Echt, ik heb het een en ander doorstaan (van geslacht veranderen is niet voor watjes). En nu zit ik, geloof ik, in een soort tweede puberteit. Ik ben begonnen aan mijn tweede leven. Serieus, zo voelt het nu. Zo’n verhaal wat iemand kan vertellen na een bijna doodervaring. En dus is elke dag een cadeau en dus……….. Partytime. 

Ik ben gewoon een beetje zo. Opstandig, tegendraads en wars van regels. Wat dat betreft is er niets veranderd. Want als iedereen nou gewoon zijn of haar verantwoordelijkheid neemt dan is er toch niets aan de hand in de wereld. Gewoon, verdraagzaam en liefdevol. Ik wil eerlijk zijn en genieten. Niets moeten en alles mag. Deze  tweedekans oudere jongere heeft zin in het leven en piekert er niet over om kostbare en extra gekregen tijd te verkwisten aan flauwekul en zaken die haar niet verrijken. 

En ik ben ook partner, vader, docent. En ik wil toch ook geld verdienen. En ik ben een 50 jaar oude trans. Dus voor 2016: hoe geef ik mijn nieuwe leven vorm, blijf ik trouw aan mijzelf (nooit, nee nooit meer wil ik mijzelf verloochenen)? Hoe ga ik handen en voeten geven aan 2016 terwijl ik niet meer heb dan wat opstandige wensen, een vagina en een hele blije verwachting? 

(Wordt ongetwijfeld vervolgd).

Sorry, kreeg onderstaande foto niet kleiner. Beetje overdreven dit.  
 

Advertenties