Tags

, , , ,

  
Zo was het toen.

“Het feit dat ze een kort rokje draagt wil nog niet zeggen dat ze verkracht wil worden”. Een poster met die tekst hing in de wachtruimte van de jeugdhulpverleningsorganisatie waar ik toen werkte. Toen: eind jaren 80. De glorietijd van het feminisme en emancipatie. Nu hoor ik vice-premier Ascher zeggen dat het ongehoord is dat mannen ongevraagd en zeker in groepsverband vrouwen aanranden en beroven. Heel veel verontwaardigde reacties in de trant van: “blijf met je poten van onze vrouwen af”. En dit lijkt toch winst. Een verworvenheid van 30 jaar vrouwenrevolutie. 

Ciska Dresselhuys was op de radio. Ex hoofdredactrice van het feministsche maandblad Opzij. Om te praten over ‘de Keulse kwestie’ en ze zei dat we (vrouwen) de straat weer op moesten. “Ga weg van je computer en je veilige twitteropmerkingen en ga naar buiten. Eis de straat op en laat zien dat vrouwen in Nederland niet voor niets al die jaren hebben geknokt. Je moet je laten zien. De straat is van iedereen!” “Maar bent u niet bang om voor rascist uitgemaakt te worden”, vroeg de interviewster, “als u zegt dat u de straat weer wil innemen? De mensen over wie u het heeft lijken toch vooral mensen uit Noord Afrika te zijn?” Een voor mij onbekende sociologe aan de telefoon en Ciska legsen het nog maar eens uit en als ik het in mijn eigen woorden mag herhalen, dit was de strekking: je blijft gewoon met je poten van andere mensen af. En of het 30 jaar geleden nou over christelijke mannen ging en nu over moslim mannen maakt niet uit. Het gaat niet over kleur of achtergrond. NEE betekent NEE. Wat een vrouw ook draagt, hoe donker het steegje ook is, hoe rood haar lippen zijn. Het maakt niet uit. Je blijft met je poten van een ander af. Klaar!

En weet je wat het trieste is? Vorige week ging ik naar Rotterdam. Met de metro. En voordat ik wegging heb ik mijn korte rokje uitgedaan omdat ik me er niet lekker in voelde. Niet veilig. Te aanstootgevend. Shit, en daar baal ik van. En praat ik daar over met andere vrouwen dan zeggen ze: “zo is het nou eenmaal” of “heel verstandig van je”. En nu, na Ciska op de radio, ben ik daar heel boos over. Verdomme, de straat is ook van mij! Maar het ergste is nog wel dat ik de boodschap dat het blijkbaar normaal is dat ik zo op mijn hoede moet zijn, zelf heb geïnternaliseerd. Blind ging ik me ‘veiliger aankleden’. 

En dus, die boodschap van toen, daar in die wachtkamer, is actueler dan ooit: “het feit dat ze je een kort rokje draagt wil nog niet zeggen dat ze verkracht wil worden”.
  

Advertenties