Kijk, je moet begrijpen dat feestjes voor mij nooit zo’n feest waren. Ik keek dan met de mannen, of alleen,  naar de vrouwen die mooi en aantrekkelijk waren. En die golf van energie, of opwinding of hoe je het ook noemen wilt bestempelde ik als lust (want ik was een man en dat is wat mannen doen, kijken naar vrouwen). Pas jaren later herkende ik die gevoelens als jaloezie. Die vrouwen, dat was ik. 

Ik hing bij de mannen want mannen zoeken elkaar op. Best gelukkig hoor, want echt, met mannen onder elkaar is het best heel tof. Maar mijn onvrede, mijn niet kloppen, zat het echte genieten altijd in de weg. En als ik eens bij vrouwen hing dan werkte het ook niet echt. Mijn eigen verlangens om ook zo te zijn en waar ik vervolgens helemaal niet mee uit de voeten kon, zorgde voor verwarring en ook irritatie bij mij. Snap je het nog een beetje? Zo’n zooitje was het dus in mijn hoofd. Ik was bij de mannen en dat klopte niet. Ik was niet bij de vrouwen want daar paste ik niet. En steeds meer veranderde ik in een een vermijdend en bitter mens, doodop van van het alsmaar aanpassen zonder te weten waarom of waarheen. Heel. Erg. Uitputtend.

Gedurende mijn transitie was ik eigenlijk ook best onzeker. Nieuw uiterlijk, nieuwe gevoelens, de afwezigheid van gedoe in mijn hoofd, voorzichtig aanschuivend bij de vrouwen niet wetend of ik wel bij zou gaan horen, het loslaten van mannencoderingen, het aanleren van vrouwencoderingen, andere kleding, andere stem, een ander lichaam en andere gebaren en gedragingen….. kun je dit nog volgen? Een transitie is niet voor watjes, zeg ik je, maar ook dat lijk ik achter me te hebben gelaten.

Zaterdag was ik op een feestje alsof het mijn eerste was. Vrij van gedoe en met rust in mijn hoofd. Ik was wie ik ben. Ik klop. WOW. Geen zoeken en geen onzekerheid. Mijn uiterlijk en innerlijk in balans en vooral de sociale rol die bij me past. En weet je, als je klopt dan hoef je niet zoveel op een feestje. Gewoon genieten. That’s it! Jazeker, wat een open deur. Maar wel de mijne en ik ben er blij mee. Echt, het is zo fijn om eindelijk een soort van echt normaal te zijn.

Advertenties