Ik kan het me niet heugen want zo lang is het geleden dat ik het zo glashard deed: ik heb gelogen en het ging zo…

Ik was een avondje uit met een vriendin. Na café Schlemmer aan de Lange Houtstraat in Den Haag, lopen we naar een eetcafeetje vlakbij. We kletsen, we drinken en het is fijn en gezellig. Dan komt er een man, eind 30, langs onze tafel en begint wat te praten met ons. Ik weet niet eens waarover of hoe het precies kwam, zo gaat dat soms. “Dag dames, fijne avond nog”, zegt hij en gaat bij zijn vrienden zitten. 

Even later komt de serveerster: “de heren van tafel één vraagt wat jullie willen drinken”. Vragend kijken we elkaar aan en bestellen wat. “Dan gaan we zo wel bij ze zitten”, zegt mijn vriendin enthousiast. “Dat vind ik wel leuk”. Ik voel hoe mijn lichaam zich spant. “Nee joh”, zeg ik paniekerig, “dat durf ik echt niet” en schichtig kijk ik een beetje in de richting van tafel één. “Ik heb dat nog nooit gedaan”,biecht ik op. “Dan is het juist goed om te doen”, reageert ze zelfbewust. “Ik vind het leuk”, herhaalt ze een beetje uitdagend.  “Ik ga even plassen”, zeg ik. Maar als ik terugkom is mijn vriendin al lekker aangeschoven bij de mannen.

Eerlijk is eerlijk, het is direct hartstikke gezellig. Drie van die Haagse gasten, vaders van jonge kinderen. Lekker direct, vrolijk en een beetje bravoure. We stellen ons aan elkaar voor en al snel gaat het over wie we zijn, het ouderschap, wat verder kijken dan je eigen relatie en, zoals één van de mannen het heerlijk Haags verwoord: “leuke partners die na de geboorte van de kinderen veranderen in degelijke moekes”. En of wij ook zo waren. Wij zijn duidelijk de twee vrouwen/vriendinnen en zij de mannen. Mijn vriendin is ervaren met dit spel. Ze grapt en speelt het spel. Soms serieus en eerlijk, dan een kleine flirt of iets plagerigs. Ik voel me als een veertienjarige bakvis die naar de oudere jongens kijkt. Ik geniet met volle teugen en tegelijkertijd is dit alles volkomen nieuw voor me. Ik krijg nog een drankje aangeboden (nog nooit eerder meegemaakt) en de mannen lijken ook werkelijk in mij geinteresseerd (op deze manier ook nooit eerder meegemaakt) en ik ben volkomen betrokken bij het spel. Het is gewoon supertof om vrouw te zijn. Echt. De plaats, de rol, de flow, het past me als een oude jas. Wat heb ik het gemist zeg en tegelijkertijd maak ik het allemaal voor het eerst mee.

Ik wil geen spelbreker zijn. Ik vind het zo fijn om mezelf en vrouw te zijn. En als ik de opmerking krijg dat ik best laat moeder ben geworden en de vraag hoe dat dan zo allemaal is gekomen is, zit ik een beetje knel. Het is een leuke avond en we vertellen allemaal ons ding.  Maar ik heb geen zin om eerlijk te zijn. Ik wil gewoon een lekker wijf zijn. Begeerlijk een een tikkeltje onbereikbaar. 

Ik vertel dat ik met een vrouw leef en dat mijn partner de moeder is (dat is waar). “Geeft niks toch?”, reageert er één. “Gewoon lekker je ding doen toch?”. Zo’n avond, dus. Maar dan wil er een van de mannen wel weten wie de vader is en hoe dat dan juridisch is geregeld en zo, “wat doen jullie dan, stel dat het misgaat?”. En ik vertel gewoon zonder blikken of blozen dat dat allemaal prima in orde is, dat het contact met de vader goed is en dat hij bij de opvoeding is betrokken. En dan ga ik gauw maar even plassen. Gewoon liegen omdat de waarheid er niet kan zijn. Godsamme, ik was inderdaad veertien toen ik dat voor het laatst zo schaamteloos deed. 

We nemen afscheid. Het was superleuk. Een van de jongens vraagt nog hoe oud dat ik denk dat hij is. Als ik hem te oud inschat moeten de anderen superhard lachen en als ik daarna grappig zeg dat ik bedoel dat hij een oude ziel is, komen de mannen helemaal niet meer bij. 

Buiten ben ik verward. “Ik schaam me kapot. Ik heb gewoon zitten liegen tegen die jongens”, zeg ik tegen mijn vriendin. “Je kunt toch gewoon eerlijk zijn”, reageert ze oprecht en ik knik. “Maar dat vind ik nog zo moeilijk in een situatie als deze”. Ik neem me voor om voortaan te gaan staan voor mijn transgender-zijn. Want dat ben ik. Niet meer draaikonten. 

En terwijl ik dit nu schrijf merk ik dat ik het gewoon heel erg fijn vond om even helemaal  vrouw te zijn en dat ik daarom loog. Voor het eerst in de kroeg aan een tafel met mannen. En dat ik dat zo heerlijk vind. Het spel, het geliefd en gezien worden. Het flirten. Even niets hoeven uitleggen. Gewoon even zijn zoals het eigenlijk altijd had moeten zijn.


Den Haag bij nacht.

Advertenties