Ik denk dat ze een beetje geschrokken was. Ze keek zo nadrukkelijk naar mijn partner en zo overduidelijk niét naar mij dat het bijna gênant werd. Ik schatte dat ze zo ongeveer een jaar of dertig was en op haar neus droeg ze zo’n bril die, hoe zal ik het zeggen, op zijn zachtst gezegd zo gedateerd was dat ie misschien wel nu weer hartstikke hip genoemd zou kunnen worden. Ik begon maar met vertellen over mijn ziektes en over mijn genderdysforie. Daarna over mijn zoon die ook wat heeft en mijn partner vertelde haar ding (zij heeft niet zo’n dik dossier en was snel klaar). Zoveel kennismakingen met een nieuwe huisarts doe ik niet en wat precies de bedoeling van zo’n eerste ontmoeting was wist ik eigenlijk ook niet. Ja, ze moest een vrouw zijn en het liefst een beetje doortastend. Was het voldoende als ze gewoon haar werk deed als huisarts of moest ik er ook nog goed mee kunnen praten? 

We hadden ons aangekondigd bij de assistente. Dat we een dubbele afspraak wilden om ook wat over mijn genderdysforie te kunnen vertellen. De dubbele afspraak was goed doorgekomen maar dat ze twee assertieve mensen voor haar neus zou krijgen en dat mijn eerste vraag zou zijn of ze wel eens te maken had gehad met transgenders was haar blijkbaar teveel. Ze vertelde om precies te zijn niets over de praktijk of over zichzelf. Ook stelde ze niet één vraag over ons.

Maar toen ik vroeg of ik een afspraak kon maken om eens naar de neuropathie in in mijn voeten te laten kijken veerde ze op was ze opeens bijzonder aanwezig. “Sinds wanneer zijn die klachten?” Ook wilde ze weten boe lang ik al met hormonen in de weer was. “Denkt u dat er een verband kan zijn?”, vroeg ze me opeens en heel direct. Ik was stomverbaasd. Al jaren vermoed ik een verband tussen de voetklachten en de hormonen en opeens vraagt zo’n jonge vrouw in een witte jas precies dát. En of de oorzaak misschien zou kunnen liggen in het feit dat door mijn spierafname wellicht zenuwen in de knel zijn komen te zitten? Nou ja zeg. Even ben ik perplex. “Eh, ja, daar denk ik wel aan. Maar andere artsen ontkenden tot nu altijd een verband. Maar.. ja inderdaad, het zou kunnen. Toch?” Vragend kijk ik haar aan. “Maak maar een afspraak”, zei ze kordaat en daarmee was onze kennismaking afgelopen.

Ik denk dat ik haar maar even hou. Misschien moest ze even wennen aan me. Ik was, vermoed ik, haar eerste transgender. En misschien is ze wel een hele goede arts. Wie weet.

Advertenties