Het voelt als volkomen omgekeerd en daarom ook kan ik soms zo balen van die stomme oestrogenen die door mijn lijf lijken te razen. Hoe het precies werkt weet ik niet. Het VU heeft er geen onderzoek naar gedaan. De hormonen veranderen mijn lichaam, zoveel is duidelijk. Maar de geestelijke effecten, daarover is voor zover ik weet niets bekend. Maar ik voel ze wel, beleef ze ten volle. Ik ben zoveel meer gericht op de relatie, op verbondenheid. De behoefte aan erkenning, aan delen en aan samen. Werken is geen carriëre meer maar een manier om me te kunnen verbinden met anderen. Relatiegericht in plaats van resultaatgericht. Koken, kookprogramma’s, opruimen en zorgen hebben en centrale plek in mijn leven gekregen.

Mijn partner daarentegen lijkt door de overgang heen. Ze is volkomen klaar met klaarstaan. Met zorgen en bedenken wat we nu weer zullen eten. Haar zorgzame zorgvoelsprieten heeft ze helemaal ingetrokken.  Volwassen en functioneel stippelt ze nu haar eigen pad uit. Aanvoelen en invoelen…. als ik iets wil kan ik het gewoon zeggen. “Ik ben niet verantwoordelijk voor jouw wensen”, is dan haar reactie. En gelijk heeft ze. Ze houdt van mij én zet zichzelf op plaats één. Ze heeft oog voor haar omgeving zonder zichzelf te vergeten.

Het voelt als volkomen omgekeerd. In mijn lijf en geest woont een wollig, impliciet verlangen naar verbondenheid en romantiek. Naar aanvoelen en afstemmen. Naar versmelten, één worden en eindeloos samen liggen in een groot, warm bed. Mijn partner is gewoon bezig met de dag en wat er gedaan moet worden. Eigenlijk zoals ik vroeger was. 

Mijn hoofd zegt dat het tijd is om volwassen te zijn. Mijn hoofd zegt dat het goed is dat twee mensen volwassen en liefdevol naast elkaar leven. Mijn hoofd zegt hoe goed we het hebben. Mijn hoofd zegt hoe tof het is dat we uit dat symbiotische geneuzel hebben kunnen stappen en kunnen samenleven als twee sterke, autonome en bijzondere mensen. Echt, petje af voor ons. 

Maar het voelt als volkomen omgekeerd. Dat ik de gevoelige vrouw ben die hoopt op een bloemetje, een complimentje of een arm om mijn schouder. En dat mijn partner nu de rol heeft van nuchter persoon met overzicht. Al het onvolwassen, afhankelijke en irrationele wat romantiek wordt genoemd giert door mijn lijf. Echt bah! Ja kijk, had ik 18 geweest dan had het geklopt maar nu? Al heel lang geleden had ik in de gaten dat die liedjes met teksten als “jij bent de reden voor mijn bestaan” en “zonder jou kan ik niet leven”, niet echt bijdragen aan een stabiele en vruchtbare relatie. Voor niemand.
Maar waarom voel ik het onderstaande dan zó sterk? Dáár zou eens onderzoek naar gedaan moeten worden.

 

“Vervlochten, samen één verlangen, één weg, één doel. Voor eeuwig verbonden”. Groetjes van een volwassene met pubergevoelens.

Advertenties