Er zitten toch zo’n dertig mensen in de zaal. Naast me zit een vriendin van Queer aan Zee. Fijn is dat. Ontspannen kijk ik een beetje rond. Veel veertigers en ouder en ik ben de enige transgender in de zaal. Gek genoeg heb ik zelf nog niet één film of documentaire gezien die gaat over transgenders. Dit wordt mijn allereerste en krijg toch wat samengeknepen billen. “Ik moet vast huilen”, en “het zal wel confronterend zijn”. Gedachten buitelen over elkaar in mijn hoofd. Ik kijk er opeens niet bijzonder naar uit om naar mijn eigen pijnlijke, verdrietige en zwoegende verleden te kijken. 

Maar wat een prachtige film is Tamara. Ik herken de eerste euforie van (h)erkennen van het verlangen om vrouw te zijn. Ik herken het zoeken, het uitleven en het weer terug in de kast gaan. Ik herken het wegdoen van de vrouwenkleding, het heimelijke verlangen en het zien van zoveel moois bij vrouwen. Nee, niet de lust maar het vrouw zijn, de jaloezie en het niet te onderdrukken verlangen om haar te mogen zijn en blijven. Ik herken de worsteling van het uit de kast komen, de frustratie en het gedoe met de buitenwereld. Ik herken ‘het er mogen zijn’, het weggooien van die verdomde mannenkleren en het besluit om te opereren. Het herstel en het nieuwe leven. Werkelijk prachtig en compleet wordt de transitie van man naar vrouw in beeld gebracht. Niet over de top, geen overdreven drama. Een speelfilm die je bijna een docu zou kunnen noemen. Herkenbaar en aangrijpend. 

Ik moest inderdaad huilen. Dat is ok. Maar confronterend was de film niet. Niet meer, en dat is fijn. Wat overheerst is trots. Trots op wat ik heb bereikt, samen met mijn omgeving. Ik heb écht wat bereikt. Ik kan het nu zien en voelen. Misschien betekent dit dat mijn transitie eindelijk onderdeel van mijn geschiedenis aan het worden is. Zoals andere belangrijke gebeurtenissen mijn wezen ook hebben gekleurd. Een Philipijnse transgender gaat na de film het gesprek aan met de zaal. Er is ruimte voor vragen over het onderwerp. Ik heb geen vragen maar kan het niet laten mijzelf even te laten zien en horen. “Kijk, hier ben ik. Een echte transgender in de zaal”, lijk ik te willen zeggen als ik me even meng in de discussie over transgenderrechten.

Later, op weg naar de uitgang spreekt een oudere mevrouw ons aan. Ze wil me dringend van alles vragen over hoe het is om vrouw te zijn, of het ook niet een verlies is om geen man meer zijn (mooie vraag) en deelt ze en passant haar bijzondere verhalen wat betreft haar gender issues met ons. Prachtig.

Later in het café deel ik met de vriendin mijn dromen. Nou ja, mijn dromen.  Ik zeg dat ik wel toe ben aan nieuwe wegen en horizonten maar dat er nog werkelijk niets concreets in mijn gedachten speelt. “Misschien wil ik wel iets betekenen voor de transgendergemeenschap”, zeg ik voorzichtig en meer in mezelf dan tegen de vriendin. “Ik ben ten slotte én hulpverlener, én docent en trainer, én mediator. Ik kan wel wat. Maar ik zou ook best een tijdje in een cafe willen  werken. Gewoon achter de bar, gezellig onder de mensen”. Ik heb dus geen idee maar de ruimte, echt, de ruimte die ik na jaren transitie weer voel is werkelijk heel erg lekker. 

https://youtu.be/TDmUdPL4EQw

Advertenties