Nu pas is het zover. Bij sommige medetransgenders zag ik die ingewikkeldheid toch minder. Ikzelf had echter moeite om mezelf te zien zoals ik vroeger was. Als man dan, bedoel ik. Ik kreeg wel eens de vraag of ik een oude foto wilde laten zien en dat deed ik dan ook braaf. Want ergens snapte ik die nieuwsgierigheid wel. Maar ik keek niet als de ander dat wel deed. Ik zei wel dat ik het niet zo leuk vond om mezelf zo te zien. En dan vertelde ik er bij dat dat kwam omdat aan dat mannelijke verleden zoveel ‘gedoe’ kleefde. Meestal was dat voldoende om snel bij dat verleden weg te gaan. Zwijgend klikte ik dan de foto van mijn telefoonscherm weg niet wetend wat ik er verder over zou moeten zeggen. Toen was toen en nu is nu.

Niet echt. Ik heb geloof ik nog niet echt eerder echt naar mezelf gekeken zoals ik toen was. Tot vorige week. Toen kwam ik babyboekjes tegen van Koen. En ja hoor, daar was ik. Ik zag voltooid verleden tijd. Niet alleen de ingewikkeldheid maar ook een jongeman en een jonge vader. Een mannelijk mens met een baan en een vrouw en een kind. Best ok eigenlijk. Ik heb dankjewel gezegd tegen Sjon, want zo heette ik. Dankjewel voor de goede zorgen, voor het volhouden en voor het vertrouwen dat alles goed zou komen. Echt, want ondanks alles wist hij dat alles op zijn pootjes terecht zou komen.

Maar toch, hé. Het is wel een beetje onwennig om mijn oude zelf te zien. En het is ook goed hoor. Dit was ik toen en nu is nu.

Advertenties