Ik durf het hier haast niet vertellen want zo suf voelt dit verhaal. Tegelijkertijd snap ik heel goed waarom het nodig was. Fijn en belangrijk om eens heel goed te kijken. Een hernieuwde kennismaking met mijn lichaam, zo je wilt.

Na mijn geslachtsbevestigende operatie had mijn lichaam een flinke tik gekregen. Meer dan een half jaar was ik serieus bedlegerig, mijn lichaam een gehavend omhulsel van een onwennige maar gelukkige geest. Naarmate ik fitter werd begon ik mijn lichaam meer en meer te verkennen. Borsten, nog steeds gevoelig. Een vagina, schaamlippen en een clitoris. Zou het werken? Hoe gevoelig is het er? Het oorglogsgebied dat was achtergebleven na de operatie was langzaam veranderd in een keurige vagina. Heel gewoon eigenlijk. Een keurige voorbips, zoals ik in de serie ‘de Luizenmoeder’ hoorde zeggen. Niet perfect maar ruim voldoende. Dankuwel dr. Özer. Missie geslaagd. Alles doet het, alles werkt, klaar.

Vorige week,op een rustige zondagmiddag heb ik mezelf gefotografeerd. Van top top teen en poedelnaakt heb ik mezelf voor het eerst eens heel goed bekeken. Van heel dichtbij tot totaal voor de spiegel. Mijn borsten (staan een beetje naar buiten gericht), mijn heupen (echte vrouwenheupen, ik ben dikker geworden) en mijn vagina. Mijn vagina is zo gewoon om te zien. Niks bijzonders aan, hoe gaaf is dat!

Dat vind ik dus gek, mezelf fotograferen. Maar wat een heerlijke opluchting. Wat een erkenning voor wie ik ben geworden heb ik mezelf gegeven. Gewoon kijken. In alle normaalheid kunnen zeggen: “dit is mijn lichaam”. Trots op waar ik blij mee ben en een beetje schaamte over wat niet perfect is. Spelen met mijn zelfbeeld. Wennen aan wie ik ben geworden. Ik ben weer een stukje normaler geworden. Weer wat meer in balans.

Ik heb ze maar weggegooid, die foto’s. Ik wilde van de week een foto laten zien van ik weet niet meer wat aan een collega toen ik opeens mijn eigen naaktheid voorbij zag komen. “Ehh, ik kan de foto even niet vinden”, zei ik haastig tegen mijn collega. Niet dat ik me schaam voor mijn naaktheid hoor, maar toch. Dat doe ik gewoon niet zo makkelijk, die foto’s tussen de dagelijkse kiekjes laten slingeren.

Ook dit is groei. Van mijn lichaam gaan houden, gewoon zoals ik ben geworden.

Advertenties