In mijn knusse kleine autootje rijd ik ontspannen binnendoor richting Noord Holland. Katwijk, Noordwijk, Lisse, de Zilk, Vogelenzang. Dan door naar Aerdenhout, Bloemendaal en verder richting het noorden. Een heerlijke rit op een rustige vrijdagochtend. Vandaag neem ik deel aan ik een workshop mediteren, contact maken met het hogere door middel van geleide visualisaties en fijne gesprekken.

In mijn verleden heb ik van alles gedaan op spiritueel gebied. Stiekem sweatlodges bouwen in de duinen om zweethutceremonies te doen. Logeren bij de Krishna’s. Eindeloos mediteren, praten, ontdekken. Het heeft er allemaal voor gezorgd dat ik een zekere rust en kalmte in mezelf heb leren kennen. Een plek in mij waar het altijd fijn en vertrouwd is. Ik zag mijzelf eerlijk gezegd op een gegeven moment het hectische leven hier wel achter me laten en vertrekken naar een of ander klooster, een top van een berg of een leefgemeenschap waar het hogere een centrale plek zou hebben. Het spirituele kwam toen ook voort vanuit een sterke mannelijke onvrede. En ik maar zoeken. Mijn spirituele pad heeft er, vermoed ik, ook voor gezorgd dat ik zo laat in mijn leven in transitie ben gegaan. Want zeg het maar: “is de menselijke ziel mannelijk of vrouwelijk? Maakt het überhaupt iets uit? En als de hartsverbinding zo belangrijk is voor mij dan zou het toch niet hoeven uitmaken of ik met meneer of mevrouw word aangesproken? Of ik een jurkje draag of niet?” Dit soort vragen hebben eindeloos door mijn hoofd gespookt.

En het leven heeft me een mooie poets gebakken door me te dwingen met aardse zaken bezig te zijn. Welke sieraden vind ik mooi? Welke kleding draag ik graag? Hoe groot zijn mijn borsten? Ben ik nou een man of een vrouw? Eindeloos ontharen en alsmaar bezig zijn met mijn nieuwe lichaam. En echt, het materiële, het bezit, geld, ik vond het allemaal niet zo belangrijk. En in wezen vind ik het nog steeds niet interessant. Een fijn contact, verbinden met andere mensen, groei, dat is toch wat ons werkelijk bijblijft en ons innerlijke vervulling geeft? En toch moest ik gedurende mijn transitie, en nog, bezig zijn met hoe ik er uit zie en hoe ik mijzelf presenteer. En nu? Mijn geest, mijn ziel, is nog steeds dezelfde. In wezen ben ik niets veranderd en toch is alles anders. Er is ruimte gekomen voor rust en tevredenheid. Mijn uiterlijk is in overeenstemming gekomen met mijn innerlijk maar snappen doe ik het niet want, ik zeg het nog maar eens: in wezen ben ik niet veranderd. En zo kabbelen mijn gedachten terwijl ik rustig naar het noorden rijd.

“Hallo, ik ben Sandra”, zeg ik tegen de vrouw die de deur opent als ik aangekomen ben. Ik loop de woonkamer binnen en geef de andere deelnemers een hand. “Het is toch weer opvallend”, zegt één van hen lachend. “Weer zijn we met alleen maar vrouwen. Het spreekt de mannen blijkbaar niet aan of ze doen het op hun eigen manier”. Ik glimlach en zeg niets. Even wennen. Even aankomen. Ik kijk de kring vrouwen rond en zucht tevreden. Het maakt me niet uit wat we doen vandaag. Ik ben gewoon blij. Van binnen heel erg blij.

Advertenties