Ik was aan het reageren op onderstaand bericht van Rianne

https://wp.me/p5VnwF-3Fa

toen ik me besefte dat mijn reactie een eigen plek verdient. Tanja van Hengel, mijn oude gendertherapeute. Die zo fijn out-of-the-box is dat ik me meteen thuis voelde bij haar. Niets was op dat moment heerlijker dan me gezien en erkend te voelen. Wat had ik dat nodig zeg, aan het begin van mijn transitie (en soms nog steeds hoor). Ik kon twijfelen, zoeken, ja! nee! toch wel, of nee, toch maar niet in verandering. Alles kon er zijn en zij was zo kundig. Niet mijn transitie stond centraal maar mijn verlangen om rust in mezelf te vinden. Een heel ander uitgangspunt en voor mij van wezenlijk belang.

Twee jaar lang om de week een gesprek. Ik heb twee verschillende psychiaters moeten zien ter bevestiging van mijn diagnose. Ook nog een keer bij een andere psycholoog. Ik heb ongelogen duizenden vragen van psychologische tests ingevuld totdat ik er gek van werd. Ik wil maar zeggen, heel gedegen hulpverlening. En dat in combinatie met haar warme, oprechte persoonlijkheid en kunde maakte het voor mij dé ideale therapeute. Maar vooral, echt ja, vooral omdat het niet alleen over mij, ikke in mijn transitie, ging was de hulp zo waardevol. Hoe ik met mijn parner kon omgaan, hoe belangrijk het was dat zij ook een stem had. En ik heb me zo gesteund gevoeld als het ging over mijn zoon, toen negen jaar. Hoe we het gingen vertellen over mij. Hoe zijn basisschool en vriendjes het zouden kunnen horen. Tanja heeft er mede voor gezorgd dat mijn transitie zo, naar omstandigheden, soepel is verlopen. “Als het nodig is ga ik mee naar zijn school om het uit te leggen”, heeft ze me aangeboden.

Ik ging weg bij haar want ze kon mij niet opereren. Ik ging naar de VU. Met een diagnose op zak (“daar doen we niets mee, we willen graag zelf kijken waar u staat”). Met mijn hormoonbehandeling en mijn endocrinoloog (“als u besluit geen hormoonbehandeling via ons te doen gaan we u niet verder helpen”). Met mijn RLE was ik al begonnen (“dat is uw verantwoordelijkheid, we tellen die tijd niet mee, pas als wij zeggen dat het goed is gaan we het RLE noemen”). En zo bleef ik post ontvangen met mijn jongensnaam.

Ik had geen keuze, Thailand was geen optie voor mij. En dus was het wachten na de intake. Zes frustrerende gesprekken verder en na het groene licht van de VU ballotagecommissie mocht ik door naar de volgende ronde. Ik mocht de RLE in terwijl ik al als vrouw leefde, maar tenminste werd ik in de correspondentie nu aangesproken als mevrouw. Opnieuw op de wachtlijst. Nu voor de operatie. Toen mijn operatiedatum wéér was uitgesteld en opgeschoven heb ik daar als een viswijf werkelijk waar staan gillen dat het genoeg was. Genoeg! GENOEEEEGGG!!!!! Dat hielp en een paar maanden later werd ik dan eindelijk geopereerd.

Ik wil maar zeggen: ik ben gewoon superblij met Tanja. Wat er gebeurd is weet ik niet. Maar haar kwaliteiten als therapeut staan voor mij buiten kijf. En zelfs nu nog weet ik dat ze er voor me zou zijn mocht het nodig zijn. Ik weet wel dat Tanja ‘anders’ is in de zin van bijzonder. En laten wij transgenders nu ook anders en bijzonder zijn. Daarom kan ze zo goed aansluiten, vermoed ik. Maar we weten ook allemaal uit eigen ervaring dat de maatschappij niet altijd zoveel kan met ‘andere, bijzondere mensen’. Maar goed, ik weet er echt het fijne niet van en kan alleen maar hopen dat het haar heel goed gaat. Ze verdient het.

Ik ben niet zo’n mopperaar, en mijn VU verhaal mag ook wel eens verteld worden. Ik hoop echt dat de situatie daar inmiddels is verbeterd.

Advertenties