Het was een leuk begin. Voordat ik over mijn transitie begon vroeg ik aan de groep wie zeker weet waar hij thuis hoort op de lijn tussen man en vrouw. De enkelen die hun hand opstaken vroeg ik wat hen zo zeker maakten over hun identiteit. Deze sheet gaf eigenlijk heel goed weer hoe ik jarenlang heen en weer gezocht heb op de lijn.

Het drama, de verwarring, de angst en het verlangen kwamen vanzelfsprekend ook aan bod. Dat onderdeel van mijn transitie hield ik klein. Niet zo leuk om aan terug te denken. Niet zo fijn was dat. Gewoon serieus k#t eigenlijk.

De beginperiode van mijn leven als vrouw heb ik verteld met blijheid en met humor. De blijheid van eindelijk en opluchting. En met humor omdat het de toehoorders geboeid hield. Ik heb zelfs nog even mijn oude mannenstappen nagedaan om te illustreren hoe niet kloppend dat er eigenlijk uitziet, nu voor mij als vrouw. Nou ja, ik kletste maar wat. Het was gewoon verwarrend die tijd. Nieuwe gedragingen, nieuw uiterlijk, nieuwe reacties van anderen op mij, nieuwe gevoelens door rondrazende hormonen. Ik heb ook nog verteld dat praten best wel een dingetje is. Aan de telefoon dramatisch maar verder gaat het wel geloof ik. Natuurlijk vergat ik mijn kind en partner niet Omdat ik weet dat zij op veel sympathie en steun kunnen rekenen. Zo’n ondertoon van: leuk voor jou hoor, die veranderingen, maar zij moeten er mee dealen. Prima en terecht. Ik voel dan hoe het publiek zich afvraagt wat zij zouden doen als hun partner…

Bij deze laatste sheet gebeurde er iets wonderlijks. Ik was open wat ik eigenlijk niet van plan was. Maar ja, ik kan toch niet achterhouden dat mijn (seksuele) identiteit was veranderd. Van heteroman naar lesbische vrouw. Of zo. Of bi-vrouw. Of gewoon een tof mens met gevoelens. Het thema van de avond was tenslotte ‘diversiteit en seksualiteit’. Mijn verwarring nu, na mijn transitie, hoorde er nu eenmaal bij, bij deze lezing. Maar ik kon er op wachten en inderdaad gebeurde het: “hoe zit het dan met je vrouw”? “Hoe zit het dan tussen jullie”? Dat soort vragen. Relevante vragen waar ik niet op wilde ingaan. Niet daar. Dat ik het nog niet zo goed wist allemaal, zei ik. Wel heb ik verteld dat we een relatievorm aan het vinden zijn die voor ons beiden gaat werken. En daar heb ik het bij gelaten. Ik heb niet verteld dat ik best heel goed weet hoe het met seks is en met verlangens en met eerlijk en open communiceren. Nee, zo was het goed genoeg.

Aan het einde kwam er nog een jonge vrouw naar me toe. Ze had zichtbaar rode koontjes. Het had haar geraakt, mijn verhaal, en ze bedankte me voor mijn openheid. Ze vertelde dat ze nog nooit zoiets had gehoord, laat staan over nagedacht. Haar reactie zette me aan het denken. Wat voor mij normaal is geworden is misschien volkomen nieuw en wellicht schokkend voor een ander. En ook vroeg ik me af of ik een volgende keer misschien iets minder open zal zijn. Ik was er soms zelf wat ongemakkelijk mee en misschien mijn publiek ook wel. Ben er nog niet helemaal uit. Want het transitieverhaal moet ook worden verteld. ✊

Advertenties