Het is misschien wel net zo belangeijk als de transitie zelf. Althans, in mijn geval is het zo. Er zijn ongetwijfeld veel transgenders met een minder problematische jeugd en zijn er transgenders die zich minder in bochten hebben hoeven wringen om overeind te blijven in een leven waarin je niet klopt, niet past en je onbegrepen voelt omdat je anders bent.

Het gaan leven als de vrouw die ik ben, met een lichaam dat na enige aanpassing passend is geworden, is ook een periode van heling. Natuurlijk is passabiliteit belangrijk. Natuurlijk is het fijn om de wereld van het vrouw zijn te ontdekken, te omarmen, het uit te schreeuwen van geluk omdat die emmer vol gitzwarte zwaarte eindelijk is verdwenen. En natuurlijk is het ook nog af en toe behelpen. Met mijn stem, mijn lichaam en mijn oude mannengewoonten.

Maar ik merk dat het gedurende mijn transitie minstens zo belangrijk is om stapje voor stapje bevrijd te raken van oude patronen die me hebben beschermd tegen de pijn van het niet mezelf kunnen zijn. Ik heb mezelf beschadigd om me te beschermen tegen de pijn van het niet kloppen. Ik heb me afgesloten voor werkelijke verbinding met de ander. Ik heb me opgesloten in de nacht, ver van het gewone leven. Moe zijn als excuus om maar niet gewoon mee te hoeven doen. Ik heb mezelf vergiftigd met gedachten over hoe slecht de wereld wel niet is en hoe mensen niet te vertrouwen zijn. Mijn achterdocht als veilige haven om mijn vrouw-zijn in te verstoppen. Ik heb me, kortom, niet gehoord, niet gezien en niet geliefd gevoeld. Deels ontstaan door een onveilige jeugd. Maar ook veroorzaakt vanuit de angst om ‘betrapt’ te worden als vrouw. Al die energie, die vermijding, die trucs en smoesjes om mezelf maar niet te hoeven laten zien.

Het herstel daarvan, mijn heling, is nog steeds in volle gang. Ik ben aan het vertrouwen. Eerst in mijn hoofd en de laatste tijd begin ik ook te voelen dat het leven zo gek nog niet is. Dat mensen in het algemeen best tof zijn. Dat ik er mag zijn zoals ik ben. En met mijn nieuw ontdekte vertrouwen lijkt het wel alsof er opnieuw een wereld voor me open gaat. Ik ben wie ik ben en dat geeft me veel energie. Ik voel me bevrijd, als een adolescent van 22 die net aan het leven gaat beginnen. Hoe tof is dat?

Het is misschien wel net zo belangeijk als de transitie zelf. Het bijkomen van alle beschadigingen, kwetsingen, het harde werken om niet mezelf te hoeven zijn. Ik ben nog steeds een beetje moe. Ik zit nog steeds uit te puffen van al dat vermijden en daarna mijn transitie. En weer gaat een wereld voor me open. Ja, zo voel ik me: een adolescent voor wie het leven nu gaat beginnen.

Mijn ontwikkeling naar een volwassen vrouw verloopt wat anders dan normaal. Voor mijn gevoel ben ik alle levensfasen als vrouw in korte tijd aan het inhalen. Die ongeremde, emotionele puberteitsgevoelens lijken achter de rug. Zou het zo zijn, dat een transgender alle levensfasen maar dan in het nieuwe geslacht, opnieuw doormaakt?

Advertenties