Twee meiden van begin twintig interviewen mij. Over mijn transitie, hoe lang ik het al wist, hoe ik er mee omgegaan ben. Ook best pittige vragen hoor, over hoe het was om me rot te voelen toen ik nog man was bijvoorbeeld. Rustig geef ik antwoord op de vragen die me worden gesteld. Natuurlijk gaat het ook over mijn partner. “Hoe ging zij er dan mee om?” En over mijn zoon. “O, hij noemt u nog steeds pappa”. Het gesprek is prettig. Het gesprek is respectvol naar mij, vanwege mijn lef de afgelopen jaren om voor mezelf te durven kiezen en omdat ik zo open ben om op alle vragen antwoord te geven. Ik voel respect naar de twee meiden omdat ze nieuwsgierig zijn, geïnteresseerd, en stoer zijn omdat ze alles durven vragen.

“Wat we zo graag zouden willen begrijpen”, zegt één van de twee, “hoe het is, hoe het voelt om niet te kloppen. Kunt u daar iets over zeggen?” Poeh, dat is alweer zo’n mooie vraag. Ik denk na. Ik kijk ze aan. Leuke, verzorgde mooie jonge vrouwen. “Stel je voor”, zeg ik, “stel je voor dat je de komende maand alleen maar een spijkerbroek draagt. En een trui”. Opeens kijken ze een beetje sip. “Een paar stevige boots en dat is het”. Geschrokken kijken ze me aan. “O ja”, zeg ik, “en geen make-up, geen sieraden, geen oorbellen, geen nagellak”. Grote ogen staren me aan. Het begint een klein beetje bij ze door te dringen. “En natuurlijk gewoon kort haar”, zeg ik er achteraan. “Een maand lang”. Ze zijn stil en ik zie dat ze het voelen. “Ik snap het”, zegt de ene. “En dan heb ik het nog niet over de sociale kant, je rol in de maatschappij, hoe je aangesproken wordt, je lichaam en ga zo maar door”.

Het was een mooie ontmoeting met deze twee mensen en het was alweer even geleden dat ik ben geïnterviewd. Mooi om te merken dat mijn perspectief is veranderd. Ik praatte met vrouwen over de mannen. De andere sekse, van die andere planeet waar ik als een van de weinige vrouwen ooit ben geweest. Hoe die mannen leven, denken, ademen en reageren. De andere sekse, die andere wereld.

Advertenties