Misschien is het omdat ik me open. Ik bedoel letterlijk. Ik spreid mijn benen en laat iemand mijn lichaam binnentreden. In mij. Het is heerlijk. Goddelijk. Zelden voel ik mij meer vrouw dan in bed. Zijn lichaam, zijn kracht en zijn energie. Het lijkt zo naadloos te passen bij mijn rondheid, mijn overgave aan het moment en de passie. Ik ontvang zijn geestdrift met liefde. Zo klopt het. Zo is het voor mij bedoeld. Geven en nemen in een opwindend samenspel.

Eerder had hij me verleid met complimenten en aandacht. Zijn nieuwsgierigheid had me gevleid. Zijn soms ondubbelzinnig uitgesproken verlangen had me opgewonden. Geil werd ik van zijn woorden. Ik had zin gekregen. In hem en hij in mij. En ik had ja gezegd.

We wisselden nummers uit want het was heerlijk geweest. Hij stuurde me een bedankje want het was fantastisch. Ik reageerde met lieve woorden en de herinnering aan onze ontmoeting deed mijn lichaam weer gloeien van verlangen. Ik was dankbaar voor het heerlijke samenzijn. Mijn woest stromende seksenergie. Lust had vrijelijk en in verbondenheid alle ruimte gehad. Deze man, dit avontuur. Het was heerlijk en ik wilde meer.

Initiatief kwam van mijn kant. Zijn antwoorden waren beleefd. Hoe hij er, een dag later op terug keek? Of hij er ook zo’n lekker gevoel bij had? Of hij ook zo nieuwsgierig was naar wat er ging komen net zoals ik? Het maakte niet zo heel veel uit wat ik vroeg, het werd me al snel duidelijk dat hij er uit was gestapt. “Zwijgend laten doodbloeden dat contact”. Zoiets moet hij hebben gedacht. Niet eens zeggen dat hij het niet meer wilde. Nee. Gewoon niets meer. Godsamme. Hoeveel liever had ik gehad dat hij gewoon gezegd had wat er speelde. Dat hij me toch niet zo leuk vond of dat hij misschien een vriendin had of wat dan ook. Iets. Iets had had echt beter geweest dan dit grote negerende niets. Bah.

Ik heb me geopend. Letterlijk. En daarna wilde ik napraten, delen, verbinden, gewoon zeggen hoe blij ik was. En vooral communicatie. Vooraf alle praatjes en erna: niets meer.

Een typische one-night-stand. En daarna de vrouw die wacht op een reactie en de man die het laat afweten. Net als in de film. En in het echte leven gebeurt het ook. Joepie, ik ben een vrouw. Van Venus. En die kerel? Van Mars of daar voorbij. En toch vond ik het heerlijk om gejaagd en verleid te worden. En misschien was daarmee de buit binnen voor hem en verloor hij interesse. Maar zeker weten doe ik het niet. En ik kan het ook niet vragen. Mannen zijn geen praters, merk ik steeds vaker.

En toch, hé, toch is dit voor mij fantastisch. Ben ik zo blij. Dit meemaken, ook al is het frustrerend , is zo fijn. Hoe ik blijkbaar niet zoveel snap van mannen. Dat ik verbondenheid zoek. Het leert me zoveel over mezelf. Mijn behoeften, mijn plaats als vrouw in bed en daarbuiten. Mijn verlangens en mijn ontluikende godinnenkracht. Wordt weer vervolgd…

Advertenties