Die bewuste opstelling kwam niet alleen het toen nog verborgen meisje tevoorschijn. Ook in het hier en nu gebeurde iets wonderlijks. Naast mij stond de man die ik ooit was en me nu om aandacht vroeg: alsof hij leek te zeggen: “hé, ik ben er ook nog!” Ik schrok een beetje van dit inzicht, want dat was het voor mij. Ik heb hard mijn best gedaan om de vrouw te zijn die ik eigenlijk ben. Bij die vrouw horen gedragingen, bewegingen, gedachten en gevoelens. Als een puber ben ik gaan spelen met het thema om uit te vinden hoe die vrouw er voor mij uitziet. Wat ze fijn vindt en wat haar past. Wat mij past. Ik moest het toch allemaal ontdekken zoals biologische vrouwen dat gedurende hun hele jeugd doen.

“Hé, ik ben er ook nog!”, roept een oud stuk mannelijkheid af en toe in mijn oor. “Je kunt veertig jaar man-doen niet zomaar even overboord gooien. Was het dan echt allemaal zo erg?” Nee natuurlijk niet, maar….maar, maar…

Ik zit in het café met een vriendin en we hebben het over gender, over rollen en hoe het is om als man of als vrouw te functioneren in deze maatschappij. “Weet je”, flap ik er opeens uit, “we moeten gewoon eens uit gaan samen. En dan gaan we allebei als man. Echt, het is zo anders om als man in de kroeg te zitten”. Ik kijk haar uitdagend aan. “Zou je durven?” “O dat lijkt me zo tof, zo fantastisch. Zou je echt met me meegaan?”, reageert ze opgetogen. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk. Ik zie mezelf al zitten, onderuit gezakt en met mijn benen wijd. Een biertje in mijn hand en ongegeneerd rondkijken naar wat er allemaal zo voorbij loopt. We zouden verder uit elkaar zitten dan nu en ik zou veel harder praten omdat de ander me anders niet zou horen.

Opeens voel ik een koude rilling over mijn rug kruipen en ik kijk naar de vriendin. “Wat zie je er opeens verdrietig uit”, merkt ze op. Ik voel tranen in me opkomen en slik ze dapper weg. “Ik stelde het me écht even voor”, zeg ik. “Dat ik als man…”. Ik zwijg en zucht. “Als experiment, als lolletje, om te kunnen spelen met de rollen lijkt het me hartstikke leuk om zo een avondje weg te gaan. Maar als ik er echt bij stil sta om weer als man op pad te gaan. Brrr….”. Ik sla mijn armen om mijn middel. “Nee, nee hoor, niets voor mij. Nou misschien, om mijn oude mannelijkheid te eren. Wat dat stuk voor me heeft betekend op een goede manier. Om een avond samen die mannelijkheid te voelen en te delen hoe dat is. Maar niet te lang hoor, gewoon even voor de gezelligheid”. Ik pak mijn glas en tik tegen de hare. “Proost,”, zeg ik met een lach. “Nu weet ik weer precies waarom ik een vrouw ben”.

Advertenties