“Mijn vader is geboren in het verkeerde lichaam”. Ik hoor het mijn zoon nog zeggen. Om mijn transitie voor hem makkelijker te maken was ik meegegaan naar zijn groep vijf om te vertellen over de veranderingen die er bij mij zaten aan te komen. Ik leefde nog als man en stond op het punt om ‘om’ te gaan. Wij samen, voor in zijn klas, hij wat verlegen tegen mijn been hangend. Het was een van de meest bijzondere gebeurtenissen van mijn transitie. De openheid, de oprechtheid en erkenning die er van de kinderen naar ons toe kwam was zo hartverwarmend dat ik er nog regelmatig aan terug denk.

Geboren in het verkeerde lichaam. Ik heb het vaak gezegd als ik vertelde over mijn transitie. Dat het leven me een streek had geleverd. Dat óf mijn innerlijk mannelijk had moeten zijn, óf mijn uiterlijk vrouw, en dat ik die mismatch een soort van heb hersteld door in transitie te gaan. Onlangs kwam ik dit statement tegen:

Verward staar ik naar de tekst. Is het waar wat ik daar lees? Ben ik dan in het juiste lichaam geboren? Zou ik dan toch gewoon kloppen? Hoe vaak niet heb ik mijzelf met onderliggende schaamte ‘een soort van anders’ genoemd. ‘Bijzonder’, in het beste geval. Dat ik er niets aan kan doen. In ieder geval heb ik mezelf nooit normaal of gewoon genoemd. Altijd ongepast. Gedachten buitelen door mijn hoofd en mijn hart maakt een sprongetje. Ik voel opluchting. Blij, blij, blij. Ja. Yeahhh ik ben normaal en verdorie natuurlijk ben ik in het juiste lichaam geboren. Dat de maatschappij niet gewend is aan transgenders wil niet zeggen dat ik anders had moeten zijn. Shit zeg….shit! Ik zucht van opluchting en ik lach. Opeens is een kwartje gevallen. En opeens dringt tot me door wat de boodschap is die de kinderen van groep vijf me gaven: het is allemaal ok, je bent welkom, hoe je ook bent . Ik ben wat ik ben! Wat een ontdekking en wat een heerlijk gevoel.