Dit is de laatste bijdrage op mijn blog. De afgelopen tien jaar heeft mijn transitie naar de vrouw die ik nu ben centraal gestaan. Een achtbaan, een reis, een avontuur, ik heb veel metaforen gebruikt voor de ongelofelijke veranderingen die ik heb doorgemaakt. Teveel om in één mensenleven te dragen, zei ik wel eens. Maar ik heb het gedaan. Ik heb demonen in mijzelf bevochten. Ik heb ervaren hoe fantastisch mensen zijn. Liefdevolle steun en begrip ervaren. Mijn transitie is nooit ten einde en ik zal altijd transgender zijn. Tegelijkertijd: mijn bewuste veranderingsproces is ten einde en daarmee ook de functie van dit blog. Dit is mijn laatste bijdrage hier. Tijd om af te sluiten…

…en opnieuw te beginnen. Na relatief rustige laatste jaren is het tijd om verder te gaan. Echt verder. Ik ga verhuizen naar Den Haag. Ik ga alleen wonen. De liefde voor mijn partner stroomt als nooit tevoren en toch gaan we liefdevol uit elkaar. We blijven beste vrienden want dat waren we al. We blijven van elkaar houden want dat deden we al. En we blijven voor elkaar zorgen. Maar niet meer op één plek. Onze zoon gaat op kamers. Ik heb een etage en Saskia blijft op de boot.

De stroom van de rivier hou je niet tegen.

Dank jullie allemaal voor het trouw lezen, meeleven en delen van jullie ervaringen. Het was de meest intense en meest bijzondere fase uit mijn leven die ik hier in honderden blogs heb verwoord. Dit had niet gekund zonder jullie, de lezers. Mijn oprechte dank daarvoor. Pas goed op jezelf en op elkaar. Tot ziens.