De schoenen.

“Wat is dat voor een foto?”, vraagt ze me. Ze trekt de foto uit het stapeltje dat voor haar op de tafel ligt.
“Dit”, zeg ik, “dit is het laatste paar schoenen dat ik droeg als man”. Ze kijkt me vragend aan. “Je bedoelt echt van toen, toen je nog niet geopereerd was en zo?”.
Ik knik. “En ze zaten zo lekker en ze hebben zoveel meegemaakt. Het waren de enige schoenen die ik droeg eigenlijk”.
Ze lacht en zegt: “ja dat doen mannen, hé, gewoon één paar schoenen helemaal afdragen en dan weer nieuwe kopen”. Ik knik weer. De herinnering aan mijn transitie komt bovendrijven.

Ik voelde me zo rot, zo verloren en bang. En boos, boos was ik ook. Die schoenen hebben tegen zoveel aangeschopt. Soms letterlijk. Die schoenen, die stevige stappers gaven me houvast toen ik zelf niet wist wat er aan de hand was met me. Het verlangen om mezelf te kunnen zijn vocht met de behoefte om er gewoon bij te horen. Om te zijn zoals iedereen. Ik haatte die schoenen. En ik hield van ze. Die grote lompe boots.

“ En die andere?”, gaat ze verder.
“Hoe bedoel je?”
“Nou, die andere schoenen. Die benen, ben jij dat?”
Ik lach. “Ja, die schoenen had ik stiekem gekocht via marktplaats. Niemand wist het toen nog van mij. Ik paste ze niet eens goed. Ze waren iets te klein maar ik was er zo blij mee. Ik kon wel huilen van geluk toen ik ze aanhad”.
“Ik ben er even stil van”, zegt ze zacht.
“Wat moet het een idiote tijd voor je zijn geweest”, gaat ze verder. Ik lees de verwarring in haar ogen, alsof het onderwerp te groot is om in één keer te begrijpen.
Ik zwijg. Het was een idiote tijd.

“Wat heb je er mee gedaan?”
“Met wat?”
“Nou, met die grote schoenen?” Haar oprechte interesse raakt me.
“Uiteindelijk heb ik ze verbrand. Samen met een vriend heb ik een zelfverzonnen ritueel gedaan waarmee ik afscheid heb genomen van mijn mannenleven”.
“Wow”, zegt ze. “Wat mooi”.
“Weet je”, zeg ik en ik kijk haar serieus aan , “ik hield van die schoenen, maar ik ben gewoon geen man. Nooit geweest en ik ga het nooit worden ook”.
Een seconde lang hangen mijn woorden tussen ons in en dan barsten we in lachen uit. Omdat het zo’n feest is gewoon mezelf te kunnen zijn.

Advertenties