De verleiding.

Voor mij is het een volstrekt nieuwe ervaring: verleid worden door een man. Ik weet er geen raad mee, ik weet niet wat ik er bij moet voelen en ik weet vooral niet wat ik er van moet vinden.

Ik krijg complimenten over hoe leuk ik ben. Dat ik zo sterk, slim en gevoelig ben. Hij zegt me dat hij over me gedroomd heeft vannacht. Dat hij er naar verlangt me helemaal te ontdekken en dat hij graag een bloemetje aan me wil geven. Hij laat merken dat hij beseft waar ik vandaan kom. Wat ik heb meegemaakt en waar ik nu sta. Hij droomt hardop over de gouden bergen en de diepe wateren die hij voor zich ziet. Wij samen. Hij noemt zichzelf een geluksvogel dat ik op zijn pad ben gekomen en dat hij hoopt me snel te zien.

Verlegen, volkomen onhandig en blue als een bakvis onderga ik zijn woorden. Zijn complimenten raken me. Zijn woorden als een warme douche. Zijn toekomstbelofte als een anker voor mijn woelige gedachten. “Wat moet ik hier nu weer mee?”, gaat er door mijn hoofd. Zijn vleierijen hebben effect. Ik voel me gezien en gehoord. Gewaardeerd en erkend. Ik giechel in gedachten. Zijn zinnen maken me zachter. Ontvankelijk voor hem.

“Ik snap dat je moet wennen om verleid te worden”, zegt hij. “Dat is prima. Ik wil je graag veroveren en mijn best doen voor je”. Zijn woorden lijken een oeroud gevoel van ‘ja zo hoort het tussen mannen en vrouwen’ in me los te maken. Heerlijk, de man die jaagt en de vrouw die laat zich vangen. Of niet. En ik, ik ben volkomen in de war.

Ik wik en beschik over mijn eigen leven. Ik maak mijn eigen keuzes en ik voel mijn eigen waarheid. Mijn seksuele ontdekkingsreis van dit moment heb ik tot nu toe volkomen in eigen hand gehouden. De overgave aan de lust en de liefde op mijn moment en op mijn eigen manier.

En nu zingt er een nachtegaal zijn mooie lied en nodigt me uit even naast hem op zijn tak te komen zitten. Bedwelmd door zijn klanken doet mijn verstand het even niet. Nee, het is geen verliefdheid, het is de belofte van het voorjaar om samen een liefdesnestje te bouwen. Hij bouwt een beschermend huis en ik maak het van binnen mooi. Zo gaat het al eeuwen tussen man en vrouw. Tenminste, zo voelt het.

Mijn feministisch hart slaat op hol: “Nee! Zelf beslissen, niets uit handen geven, kijk maar eens echt naar hem, doe het niet, laat je er niet inluizen, enz. enz. enz.”.

Ik vind het zo super dit te mogen meemaken. Haast elke vrouw krijgt hiermee te maken in haar reis naar volwassenwording. Autonomie versus overgave. Verleid worden versus ‘je mannetje staan’. Waar dit ook heengaat, het pad alleen al is prachtig.

Ik moet aan de bouquetreeks denken.

Advertenties